Jak uczy historia nowoczesnej motoryzacji, nowe pomysły w stylistyce i formie nadwozia często się nie sprawdzają. Szczególnie jeśli zderzają się z przyzwyczajeniami kierowców. Ale koncepcja Peugeota nie wydaje się na tyle rewolucyjna, żeby zniechęcić klientów do 407 SW.
Francuzi, projektując ten samochód, nie myśleli o uzyskaniu jak największej pojemności bagażowej. W zamian postawili na modną linię nadwozia, a gdy już ją stworzyli, postarali się jak najefektywniej wykorzystać „kufer”. Dostęp do niego ułatwia pomysłowa tylna klapa. Nie dość, że ma zawiasy przesunięte daleko do przodu i otwiera się z częścią dachu (jak w Alfie 156 Sport-wagon), to jeszcze można oddzielnie otwierać szybę. Sam bagażnik ma niecałe 450 litrów pojemności, co nie jest nadzwyczajnym wynikiem. Po bokach przestrzeni bagażowej wygospodarowano miejsce na dwa schowki o sporych rozmiarach. (więcej…)
Ten samochód wykręca głowy wszystkim, gdzie tylko się pojawi. Wspaniałe są zastosowane w nim klasyczne proporcje roadstera: długa maska, króciutki tył, oszałamiająco pochylona szyba, niskie nadwozie. Rewelacyjnie dobrano elementy stylizujące - przedni pas bezwstydnie zapożycza styl zarówno z bolidów Formuły 1, jak i najbardziej awangardowego sportowego modelu w historii Mercedesa - McLarena SLR. Przebieg bocznej linii nadwozia niedwuznacznie sugeruje, że to urządzenie stworzono z myślą o przecinaniu powietrza z ogromnymi prędkościami, a tył z muskularnie ukształtowanymi przetłoczeniami powie każdemu wyprzedzonemu kierowcy, że przez moment miał do czynienia z czymś zarazem potężnym i piekielnie seksownym. Coś fantastycznego!
Ale w dziejach tej marki wielokrotnie zdarzały się takie samochody, po czym następowała jazda próbna - i wraz z nią potężne rozczarowanie. Okazywało się, że właściwie na stylizacji wszystko się kończy. Owszem, samochód świetnie wygląda, ma we wnętrzu znakomite materiały i dobry silnik, ale razem - jako całość - nadaje się tylko do defilowania po bulwarach. Teraz jest ina-czej. Nowy SLK to bardzo prawdziwy samochód sportowy, nawet z najmniejszym silnikiem, i nawet w połączeniu z automatyczną skrzynią biegów. Bo taki był testowany egzemplarz: 1,8 l, kompresor, 163 KM i dość już archaiczny pięciostopniowy automat, którego z całą pewnością sportowym nikt normalny nie nazwie. (więcej…)
Samochody małolitrażowe łączą optymalne wykorzystanie przestrzeni ze zminimalizowany - kosztami eksploatacji. Niestety, często wiąże się to z zastosowaniem tanich rozwiązań, które dopiero po kilku latach eksploatacji pozwalają określić, jak duże były ograniczenia finansowe. W jakim stopniu objęły one dwóch odmiennych rywali segmentu Opla Corsę i VW Polo ?
Minęło już sporo czasu, od kiedy opisywane generacje aut pojawiły się na rynku, pierwsza światło dzienne ujrzała tła Corsa. W 1993 roku Opel przedstawił zupełnie zmieniony, mały samochód. Zgodnie z trendem, jaki panował na początku lat 90., wszechobecne kanty zastąpiono miękkimi, delikatnie prowadzonymi liniami. Karoseria wyładniała i nawet obecnie prezentuje się całkiem atrakcyjnie. Ale przygotowanie Corsy do podboju Europy nie polegało tylko na skrojeniu przyjemnego dla oka nadwozia. Postęp dokonał się także w zabezpieczeniu antykorozyjnym oraz spasowaniu elementów blacharskich. Egzemplarze bezwypadkowe są niemal w całości wolne od korozji. Jej oznaki niekiedy pojawiają się na krawędziach drzwi bądź w okolicach zamków - dotyczy to szczególnie aut z początku produkcji. Takich kłopotów nie znajdziemy też w Polo III generacji, które pojawiło się w 1994 roku. Auto nie przeszło tak gruntownej metamorfozy stylistycznej, jak Corsa. Nadwozie mocno upodobniło się do innych modeli produkowanych przez firmę z Wolfsburga. Zgryźliwi twierdzili, że samochód z przodu wygląda jak Passat III po modernizacji, a tył jest kopią Golfa III. Jednak nadwozie do dziś wygląda dobrze oraz odznacza się odpornością na czynniki zewnętrzne.
Jednak decyzja o kupnie nie jest wyłącznie sprawą gustu. Bardzo ważne są walory użytkowe nadwozia, odporność na starzenie materiałów wykończeniowych czy też kondycja i wyprofilowanie foteli.
W kategorii przestronność wnętrza przewagę uzyskuje Polo. Jego kabina jest zdecydowanie szersza i wyższa zarówno w przedniej, jak i tylnej części. Deska rozdzielcza przejęta z Seata Ibizy na pierwszy rzut oka sprawia dobre wrażenie. Jest łatwa w obsłudze i solidnie poskręcana. Podczas przejeżdżania przez nierówności do uszu podróżnych rzadko dochodzą trzaski czy skrzypienia twardego i nieprzyjemnego w dotyku plastiku. Jednak wykończenie Polo robi lepsze wrażenie niż to zastosowane u konkurenta. Ale czy jest ono wzorcem w klasie ? Na pewno nie. Sporo do życzenia pozostawia kondycja mechanizmu pedału sprzęgła, czasami hałasuje tylna półka, w wielu egzemplarzach wyrobione są mechanizmy przesuwania i odchylania foteli. Jednak co do ukształtowania ich i odporności na zużycie nie można mieć większych zastrzeżeń.
Corsa kontratakuje większą o ok. 3-4 cm przestrzenią na nogi podróżnych tylnej kanapy. Zasiądą tu trzy osoby, choć jak w większości aut segmentu B na dłuższych dystansach środkowe miejsce powinno pozostać puste. Ograniczona jest również przestrzeń nad głowami osób podróżujących w drugim rzędzie siedzeń. Fotele dość dobrze znoszą kilkuletni okres użytkowania. W większości przypadków nie kiwają się nadmiernie, zachowują sprężystość, a ich obicia nie przecierają się. Nie ma problemów ze znalezieniem wygodnej pozycji, ale regulacja wysokości fotela znajdowała się na liście opcji w podstawowych wersjach wyposażeniowych (podobnie jak u konkurenta). Bardzo praktyczne są liczne schowki, skrytki i długie (ponadpółmetrowe) kieszenie w drzwiach. Deska rozdzielcza nie zaskakuje oryginalnymi pomysłami, ale jest estetycznie wykonana. (więcej…)
Producenci aut, poszukując oryginalnej stylistyki, zapominają często o praktycznych walorach nadwozia lub na odwrót - budują pojemne, ale za to kanciaste auta. Konstruktorzy Hondy znaleźli zloty środek w tej kwestii, bowiem Accord Tourer ma niebanalną stylistykę nadwozia, będąc przy tym jednym z najbardziej pojemnych kombi klasy średniej. Nadwozie/jakość. Kluczem do sukcesu jest konstrukcja bazująca na sedanie. Nie bez znaczenia są także wręcz monstrualne wymiary. Obok Peugeota 407 SW i Citroena C5 Break długość całkowita Hondy kombi należy do największych. Duży rozstaw osi zapewnia mnóstwo przestrzeni dla pasażerów i ponad-500-litrowy bagażnik. Jego pojemność można powiększyć w łatwy sposób. (więcej…)
Przy długości czterech metrów Space Stara jeszcze kilka lat temu można było spokojnie nazwać kompaktowym minivanem. Dziś jest już konkurentem aut wielkości na przykład Opla Merivy. Bazujące na kompaktach auta w rodzaju Renault Scenica są znacznie większe.
Stonowany, pozbawiony wszelkiej ekstrawagancji wygląd wcale nie musi być wadą, kiedy ktoś chce mieć auto niezwracające uwagi. Przecież nie wszyscy pragną afiszować się swoim pojazdem, raczej potrzebują zgrabnego minivana, którego łatwo zaparkować na ciasnym parkingu. Niestety, Mitsubishi z promieniem skrętu wynoszącym aż 11,5 metra nie należy do mistrzów zwrotności, ale dzięki niewielkim wymiarom daje się wcisnąć w luki, w których większe minivany się nie mieszczą.
Mitsubishi z kompletem pasażerów jest trochę ciasne. Szczególnie kierowca może narzekać z powodu regulowanej tylko na wysokość i mocno pochylonej do przodu kolumny kierownicy. Co z tego, że fotel odsuwa się daleko do tyłu, skoro do kierownicy nie można już dosięgnąć? Zasada „coś mogłoby być dobre, ale… jest w odniesieniu do ergonomii Space Stara dość powszechna. Na przykład klimatyzacja, wewnętrzny obieg powietrza i podgrzewanie tylnej szyby - dobrze, że są, ale sterujące nimi przyciski sprawiają wrażenie tandetnych i działają zupełnie nie po japońsku. Podobnie jest z radiem, które nie dość że wygląda jak przynie-sione z muzeum, to jeszcze ma przyciski wyboru programu łączone w pary. Na bokach drzwi znajdziemy ciekawie zaprojektowane rączki do otwierania, ale plastik, z którego je wykonano, jest tandetny, a całe wnętrze mało kolorowe. (więcej…)
Nowe wcielenie modelu Volvo S40 zachowuje wiele cech typowych dla Volvo. Jest doskonale wykończone, bezpieczne i wygodne. Za to kompletnie nie pasuje do niego kojarzący się niekiedy ze szwedzkimi autami wizerunek pojazdu brzydkiego, ale funkcjonalnego. Przeciwnie - w wielu miejscach względy estetyczne wzięły górę nad praktycznością. Nasz testowy model to diesel w wersji sedan (na co wskazuje nazwa S40) w „pośrednim” wykończeniu Momentum. Zdawać by się mogło, że to wymarzony pojazd dla rodziny - bezpieczny, oszczędny, wygodny i dobrze wyposażony. Jednak auto konstruowano pod nieco innym kątem - pozostałe cechy wskazują raczej na „biznesowe” przeznaczenie.
Elegancja i dobre wykończenie
Główną zaletą wnętrza Volvo jest doskonałe wykończenie. Zarówno jakość materiałów, jak i spasowanie zasługują na najwyższą ocenę. Wiele uwagi poświęcono też stylistyce, co niestety w niektórych przypadkach odbiło się niekorzystnie na funkcjonalności. Najciekawszym elementem deski rozdzielczej jest cieniutka konsola centralna, za którą kryje się półeczka. Przełączniki są małe, tak że włączenie np. ogrzewania szyby tylnej wymaga uwagi. Kieszenie w przednich drzwiach przydadzą się tylko na kartę parkingową. Schowek przed pasażerem zmieści sporo, ale ma niewygodny w użytkowaniu, podłużny kształt. O ile przednie komfortowe siedzenia i ilość miejsca nie dają powodów do narzekań, to pasażerowie z tyłu mają wyraźnie gorzej - kanapa jest wygodna, ale miejsca nad głowami i na nogi mało. Narzekania zakończyć można na bagażniku - pojemność 404 l da się zaakceptować, za to niezbyt duża pokrywa i przestrzeń 0 podłużnym kształcie zasługują na krytykę. (więcej…)